6 Nisan 2014 Pazar

Faşizmin ‘tamiri’ olmaz, yıkımı gerekir!


Faşizmin ‘tamiri’ olmaz, yıkımı gerekir!

Nihat Behram

nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr
06 Nisan 2014, 11:37
Lunaparktaki ‘çarpışan otolar’ gibi, o yana bu yana çarpa çarpa kendi çevresi ve ‘sınırı belli’ bir alanda dönüyorlar. Ama hayat lunapark değil! Hayat gerçeğine toslamak, neşeye değil, acıya gebedir. 30 Mart seçimlerinde hayatın gerçeğine bir kez daha toslayan sosyal demokratlardan söz ediyorum! Yıkılması gereken şeye (yani faşist diktaya) tamir mantığıyla (diyelim ki Cemaat gibi sistem güçleriyle ittifak arayışıyla) bakınca, hayatın gerçeğine toslarsın! 30 Mart sonuçları, ‘faşist sistemin tamiri olmaz, yıkmak gerekir’ diyen devrimcileri doğrulamıştır. Hem ‘faşist dikta’ diyeceksin hem de onun hileci yönetimi altında (ve sistem güçleriyle ittifak içinde) sandığa umut bağlayacaksın! CHP’nin hali, toslama halidir.

AKP faşizmine ‘seçim zaferi’ sağlayan, sadece binlerce camide verilen hutbeler ve inanç sömürüsünün oltasına takılan ‘cahiller’ mi? Düş kurup masal anlatan, anlattığı masalın ‘büyüsüne’ takılan sosyal demokratların hiç mi katkısı yok? Sorunu ‘sistemin çizdiği sınırlar’ içinde ‘sandığa’ endeksleyen CHP suçsuz mu? “Elimiz CHP’ye bağlı” esaretine tiryaki seçim mahzunu ‘solcular’ çok mu masum? “CHP küskünü” diye nitelenen ‘koltuk sevdalıları’ çok mu pürü pak? “Çözüm süreci”ni AKP ve sistemin kurumlarına endeksleyenlerin ve ‘liberal gaz’ın bu sonuçta hiç mi katkısı yok? Antifaşist sol cepheyi gereğince önemsemeyen sol siyasetlerin faşizmin ‘seçim zaferi’nde payı yok mu?

Kılıçdaroğlu, “Biz her türlü yasağı bu ülkenin çıkarları için çiğner geçeriz” dediğinde, “Öyleyse %10 baraj yasasını çiğneyin” diye yazmıştım. “Solcuların eli CHP’ye bağlı” anlayışından vazgeçilmesini; sol güçlere belli belediyeler ve meclise girme olanağı verilmesini, seçim ittifakı için sol güçlerle görüşme yapılmasını önermiştim. Yüzlerini sola değil, sağa döndüler. “% 7- 13 arası oy potansiyeli var” hesabıyla Cemaat’le ittifak aradılar. Solun önünü kestiler. Söz gelimi Defne’de. Aylardır yoğun çalışma yapan TKP kazanmış olsaydı, ışık saçılacaktı; yüzlerce sanatçı, bilim adamı, eğitimci, doktor, mimar Defne’ye gönüllü nefer olacaktı; aydınlar toplu imzayla bunu duyurmuştu; ama merak ediyorum CHP beş yıl Defne’de ne yapacak? Hiç! Ha keza Hopa! 16 oy farkla belediyeyi AKP ‘kaptı’! CHP’nin sola kapanıp dinci ittifaka açılmasına ise en duyarlı tepkiyi Dersim verdi. CHP’nin az sayıdaki devrimci vekillerinden Hüseyin Aygün’ün “Fikrimi bile sormadılar” vurgusuyla yaptığı açıklama çok anlamlıdır ve çok acı!

Kılıçdaroğlu, meydanlarda döne döne sürdürdüğü “Temiz, iyi yürekli, AKP’ye oy veren yurttaşlara” diye başlayan “seslenişlerinde” endazeyi kaçırdı! ‘Taktik icabı’ da olsa, işi seçim aracından ‘bozkurt işareti’ yapmaya dek vardırdı! İyi ki Milli Eğitim Bakanı değil! Ya peki, “Bu millet Menderes’e hırsız demedi!” sözünü nasıl açıklamalı? Menderes’in ABD emperyalizmi ve NATO’nun, Cezayir’den Kore’ye dek çarkçısı olduğunu, ülkenin en değerli evlatlarını zindanlarda çürüttüğünü, yağmaların, katliamların unutulduğunu mu sandı? Katillik, katliamcılık hırsızlığı içermiyor mu? Kapitalizm, emperyalizme kulluk başlı başına hırsızlık değil mi? Kılıçdaroğlu iyi ki İçişleri Bakanı da değil! Anketlere göre, toplumda % 68 AKP’ye ‘hırsız’ diyor, %38 inanmıyormuş! Peki bu %38 “temiz iyi yürekli yurttaşlar” mı, yoksa dinci faşizmin dayanağı çıkarcılar, işbirlikçiler, dalkavuklar ve ahmaklardan oluşan ahali mi? “İyi niyetli kanmış yurttaşlar”sa, söz gelimi Hitler için saf tutan Naziler ya da insan kanı içen şeriatçı El Nusra güruhu niye “iyi niyetli ama kandırılmış” yurtaşlar olmasın?

Kılıçdaroğlu, iyi ki Dışişleri Bakanı da değil! Düşünün ki, emperyalistlerin Suriye’ye saldırdığı, insanlık dışı katliamlar düzenlediği, dezenformasyonla zihinlerin bulandırıldığı, AKP’nin savaş taşeronluğuna soyunduğu bir dönemde; Suriye Parlamentosu’nda vekilleri ve on binlerce üyesi olan Komünist Parti ve tüm halk güçleri güç birliği içinde yurtlarını emperyalist kuşatma ve şeriatçı saldırıya karşı ölümüne savunurken Kılıçdaroğlu RTE’ye: “Senin adın Recep Esad” dedi! Suriye emperyalist ablukaya boyun eğmedi, şeriata geçit vermedi; şeriatçıların kimyasal katliamlar dahil, insanlık dışı vahşeti deşifre oldu; Davutoğlu bile tırsmışken, bu kez Kılıçdaroğlu seçim meydanında “RTE Esad devleti kurmak istiyor!” benzetmesi yaptı. El insaf! Eğer ‘istihbarat devleti’ demek için bu benzetmeyi yaptıysa, neden CIA ya da MOSSAD’la falan koşutlamadı? Kısacası: Kılıçdaroğlu’nun en önemli erdemi onuru ve namusudur; bu erdeme siyasette en uygun makam Maliye Bakanlığıdır? Ama sorun sadece ‘maliye’ değil, faşizm! Dinci faşist diktayla kavga sürecindeyiz. O da, sandığa endeksli ‘sistem içi’ çalışmalarda değil, emekçi halk ve yurtseverlerin anti emperyalist, antifaşist, anti ırkçı sol cephede yoğunlaşmasını gerektirir. 30 Mart seçim sonuçları yurtseverleri, devrimci sol güçleri bir kez daha ve acilen bu göreve çağırdı.

***

Noam Chomsky: “Alışılmış zihinsel düzenler değiştiğinde devrim patlak verir.”

Ülkenin ‘zulüm sever’ ahalisi


Ülkenin ‘zulüm sever’ ahalisi

Nihat Behram

nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr
02 Nisan 2014, 11:47
30 Mart gece yarısı, seçim sonuçları aşağı yukarı belli olurken, okumakta olduğunuz bu yazı için bir iki not düşüp ekranı kapattım. Düştüğüm notlardan ilki, Clara Zetkin’in “Tüm anti faşistlere” diye başlayan çağrısıydı:“Kanlı zulümle, terörle, açlık ve savaşla birleşmiş faşizm paramparça edilip yere serilmeden, aramızdan hiç kimse dinlenme ve ve mola verme hakkına sahip değildir!”


Seçim öncesinde devrimci, ilerici, anti faşist adaylara destek olmak için, ben de birçok devrimci yurtsever aydın gibi ülkeyi bir ucundan bir ucuna dolandım. Nisan’da Hatay’ın Defne İlçesi TKP Belediye Başkan adayı Sevra Baklacı’ya desteğe gittik. Orada gördüm: seçilse de seçilmese de kazanacak olan Sevra’ydı, devrimci tutumdu, halktı. Seçilmiş olsa, zincir bir halkasından kopacaktı; seçilmesi karanlığa gün ışığı düşürecekti. Sevra, seçilemedi ama seçim sonundaki “Bağlarımızı koparmadan her zaman omuz omuza olacağız, bu daha başlangıç” mesajıyla gün ışığının sönümsüzlüğünde köklendi, çiçeklendi. 21 Mart’ta Dersim’deydim. Newroz ateşi yaktık. Bölgede Demokratik Haklar Federasyonu’nun desteklediği TKP adayları ve diğer devrimci adaylara destek toplantılarına katıldım.22 Mart’ta etkinliğine katıldığım Hozat adayı 50 oy eksiğiyle ikinci çıktı. Olsun, Hozat göğünün gün ışığı kuyusu aydınlığında ‘ampülün’ esamisi okunmaz. Dersim halkı yedisinden yetmişine acısının bilincinde. Sokaklarındaki insanlar yoksul mu yoksul, ama onurlu. 23 Mart’ta Dersim, 24 Mart’ta Ovacık mitinglerine katıldım. Ovacık, Berkin Elvan’ın anasının yurdu. Konuşmaya başlarken Berkin’in duygusuyla doluydum. Daha doğrusu, alandaki herkes, hepimiz o duyguyla doluyduk. Bana “Oyunu yumruğun bil, yumruğunu acılarımızın hesabını sormak için vur” dedirten o duyguydu. O gün Munzur’un Gözeleri’ne gittik. Dağların eteklerinden Munzur’un köpük köpük fışkırışını bilenerek seyrettik. Demokratik Haklar Federasyonu destekli Ovacık TKP adayı Mehmet Fatih Maçoğlu 30 Mart’ta, yani Mahirlerin, Cihanların Kızıldere’de halk düşmanı katillerce katledildiği günün 42. yıl dönümünde ilk komünist Belediye Başkanı olarak seçildi. ÖDP’nin devrimci belediye başkan adayı Tekin Türkel ise Mazgirt’te seçildi. “Dersim onurdur, onuruna sahip çık!” sloganı halkın bağrında öyle köklü, öyle derin ki, dalları boyun eğmez! Dersim iliyle ilçeleriyle onurunun sahibi.


Dersim’den dönerken, Elazığ Havaalanı’nda, uçağı bekleme salonu ve uçakta iki küçük not düşmüşüm: ikisi de anons; ilki,“Bir adet tespih bulunmuştur, sahibi kontrol noktasına müracaat etsin!” anonsuydu; ikincisi, “Uçakta ve tuvaletlerinde sigara içilmesi yasaktır” anonsu. İlk anonsta, bekleyen çok kişide bir kıpırdanma oldu; sanırım herkes ceplerinde tespihine bakındı! İkincisinde ise anladım ki, bazı bölgelerde ‘vatandaşa’ dönük ‘uyarı’ların çok ayrıntılı olması gerekiyor!


29 Mart’ta Belediye Başkanlığına CHP adayı Mehmet Ali Çalkaya’yı desteklemek için, Ataol ve Metin Uca ile birlikte Balçova’daydık. 80 öncesi yılların devrimci mücadelesinden bu yana tanıdığım, devrimci kimliğini onuru olarak taşıyan Çalkaya’nın, Balçova sokaklarındaki insan selinden oluşan etkinliği, sanki seçim etkinliği değil de halkın yenilmezliğini haykırışıydı. Yurt için onunla daha önce de bir konuşma yapmış , başlığını “Belediyeciliğin Chavez’i” diye koymuştum. Balçova’da Çalkaya aydınlığı oldukça, asla ve asla karanlık kazanamazdı. Halkı halk olmanın bilinciyle yöneten halkının öz evladı Çalkaya yine açık ara kazandı.


Fakat ülke genelinde ‘zulüm sever’ ahali, sandığı ‘aklanma ve suç savma gereği’ sayan kara faşizmin hesabını doğruladı. Nasıl bir sandıksa, içine giren hırsız da olsa, katil de olsa, ‘pürü pak’ çıkıyor, yeter ki önde çıksın! 30 Mart gece yarısı, seçim sonuçlarını izlediğim ekranı bulantıyla kapatırken ‘hanedan’ maaile balkondaydı. ‘Sandığın hükmü’nü kutluyorlardı. Oysa yargılama sokakta; asıl hüküm sokakta verilecek. Çünkü özgürlük sandığa sığmaz! Çünkü umut karanlıkta değil gün ışığında çiçeklenir. Hakları için dövüşen halkların bağrında. ‘Zulüm sever ahali’nin desteğiyle sandıktan ‘önde’ çıkınca hakkındaki bütün soruşturmaları savuşturacağını sananlarla, bu ülkenin halkı ve onun gerçek evlatları sokakta hesaplaşacak! Kaçınılmaz olarak.

-----------------------------------------------------------------

Karl Marks: “Zor, yeni bir topluma gebe her eski toplumun ebesidir!”

3 Nisan 2014 Perşembe

Kızıldere’yi Anarken / Katil kim?


Kızıldere’yi Anarken / Katil kim?

Nihat Behram

nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr
30 Mart 2014, 13:32
Eğer ‘fiil’ siyaset ve siyasilerle ilintiliyse; kimin katil, kimin hırsız; neyin cinayet, katliam; neyin hırsızlık, soygun olduğu konusunda iktidarların da, mahkemelerin de hükümleri belirleyici değildir. Onların terazisi, ‘zalimin’ ağırlığına ayarlı tahterevalliye benzer. Mazlum için ölçü; insanlık tarihinin kantarıdır.

Hitler’in ya da Mussolini’nin, Franco’nun, Goebbels’in, Evren’in, Bush’un, Batista’nın ellerinde silahla adam öldürdüklerini gösteren bir belge yok. Ne de iktidarda oldukları dönemde onları cinayetle yargılamış, suçlamış ve mahkum etmiş bir mahkeme var! Ya peki, insanlık tarihindeki kayıtları? Katilin, katliamcının, Hitler ve benzerlerinden daha eli kanlısı mı var?

Daha 16 yaşındayken; köle gibi çalıştığı çiftlikte, kız kardeşine tecavüz eden toprak ağasını öldürüp dağa çıkan ve ömrü boyunca diktatör Diaz’a karşı savaşan; halka zulmedenleri cezalandıran Pancho Villa ve köylü isyanlarındaki omuzdaşı Zapata’nın insanlık tarihindeki kayıtları; ‘Halk Kahramanları’ şeklindedir. ‘Katillik’’ ise; Pancho Villa ve Zapata için ölüm kararı verdiren diktatör Diaz’ın künyesine işlidir.

Fidel, Che ve yoldaşları Batista’dan kurtarmak için, ellerinde silahlarıyla Küba’ya çıktılar. Çatışa çatışa Havana’ya yürüdüler. Batista’yı elinde silahla adam öldürürken gösteren bir belge yok ama ‘İnsanlık Tarihi’nde ‘katil, zalim ve hırsız’ diye kayıtlıdır. Batista’nın mahkemelerince haklarında ‘katil’ diye ölüm kararı verilmiş Che ve yoldaşları ise ‘Ölümsüz Halk Kahramanları’ olarak anılır, hem de tüm yeryüzünde!

Sömürge orduları ve emperyalist yağmacıların sadece silahlı birlikleri değil, onların her kademeden siyasi yöneticileri, teorisyenleri, yargıçları, yandaşları, medyatörleri; ‘İnsanlık Tarihi’nde ‘zalimler, hırsızlar, katiller, halk ve insanlık düşmanları’ diye kayıtlıdır. İnsanlık var oldukça bu sıfatlarıyla lanetlenecekler. Salazar’dan Nixon’a kadar. Oysa, halkın kurtuluşu uğrunda emperyalist yağma ve faşizme karşı dövüşen direnişçiler aynı tarihin anıtlarıdır; Jose Marti’den Ho Chi Minh’e kadar.

İnsanlık tarihi, banka parasına halk adına el koyan gerilladan ‘hırsız’ diye söz etmez; ama aynı tarihte, bankacılığa dayalı kapitalizm; ‘Soygun ve Hırsızlık Düzeni’ diye kayıtlı. Faşizme direnen partizanların faşist milislere karşı düzenledikleri sabotajlardan insanlık tarihi ‘cinayet, katliam’ diye söz etmez; ‘cinayet ve katliam’ diye tanımlanan; faşist milislerin saldırılarıdır.

Mahkeme kararı vicdana dayalı olduğu zaman anlamlıdır; insan haklarına, halkın çıkarlarına, insani değerlere, adalete, özgürlüğe, eşitliğe dayalı olduğu zaman anlamlıdır; zalime karşı mazlumu, haksıza karşı haklıyı, yalana karşı gerçeği koruduğu zaman anlamlıdır. Yoksa; ‘İnsanlık Tarihi’, zalimi, hırsızı, katili savunan yargı kararlarıyla dolu! ‘Deniz’lere ‘banka soyguncusu, terörist, katil’ diye ölüm kararı veren de mahkeme! Ya da; “Asmasaydık da, beslese miydik” diyen kişinin mahkemeyi yönlendirmede hiç mi payı yok? Peki katil kim? Deniz mi, yoksa o mahkeme ve mahkemeyi yönlendiren siyasi irade mi?

Yeni bir şey değil: Hırsızlıkla, cinayetle, katliamla suçlanan iktidarlar, tarihin her döneminde kendilerini “Tek yudum haram lokma yemedim; adam mı öldürdüm, hırsızlık mı yaptım?” diye savunurlar. Sanki; Maraş’a, Sivas’a, Roboski’ye ‘meteor’ düştüğü için onca insan öldü! Sanki; kafa kesen şeriatçı canilerin ellerindeki silahlar ‘bostanda’ yetişti; katliamlar ‘doğal afet’! Sanki; sadece tetiği çeken katil, azmettiren cinayete ortak değil de, ‘destan’ okuru! Sanki; katili kiralayan, sütten çıkmış ak kaşık!

‘Kızıldere’, tarihimizin kanlı karanlık döneminden bir sahnedir. Dönemin mahkemelerince ‘suçlu’ bulunup ölüme mahkûm edilen Deniz, Yusuf ve Hüseyin’i kurtarmak duygusuyla dolu 10 halk evladı; Mahir Çayan, Cihan Alptekin, Ömer Ayna, Saffet Alp, Sinan Kazım Özüdoğru, Hüdai Arıkan, Ahmet Atasoy, Ertan Saruhan, Sabahattin Kurt, Nihat Yılmaz 30 Mart 1972’de hunharca katledildi. İktidar ve yandaşı yalaka basın için ‘her şey hukuka uygun’du! Oysa, ‘İnsanlık Tarihi’ne ‘halk evlatlarına katliam’ diye işlendi. Peki katil kim? O günün iktidarını gasp eden katiller, hırsızlar sürüsü değil mi? Bugün o katliamın yıldönümü. Şan olsun halkın evlatlarına; halkın laneti faşizmin üstünden eksik olmasın!
------------------------------------------------------------------
Fidel Castro: “Bir katilin, bir hırsızın yönettiği ülkede dürüst insanların yeri ya mezar ya cezaevidir; bunu anlamak zor olmasa gerek!”