Ölümsüz direniş anıtı: İbrahim Kaypakkaya

15 Mayıs 2013, 12:01

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

12 Mart faşizminin zulüm dönemi, aynı zamanda zindanlarda direniş destanlarının yazıldığı bir dönemdir de. Faşizmin işkencehaneleri ve cezaevlerinde  inançları uğruna ölümüne direnenler  içinde İbrahim Kaypakkaya adı  anıtlaşmış, halkın gönlünde unutulmaz olmuştur. Bu yılın 18 Mayıs’ında, İbo’nun işkencede öldürülüşünün üstünden 40 yıl geçmiş olacak. İbo’nun direnişiyle devleşmesini, işkencecinin cüceleşmesini  gizlemek, unutturabilmek için zalimler her türlü önlem ve gözdağına başvurdular. Ama hiçbir baraj duvarı, o selin akışını durdurmaya yetmedi.   İbo’ya yapılan işkenceler ve O’nun direnişiyle ilgili haberleri, O’nun yanından gelen dava yoldaşlarından daha 1973’te zindanda dinlerken, yaşanmış acılar ve direnişe ses olmayı namus borcum bilmiştim. “Konuşma! İşkence yaraları iyileşir ama konuşanın vicdan yarası iyileşmez!” sözü Harbiye’de kaldığım hücrenin duvarında kanla yazılıydı. Kendinden sonraki insana, kim, hangi zulümlerden sonra bu cümleyi hücrenin duvarında kanıyla miras bırakmıştı? Üç adımlık voltasını binlerce kez döndüğüm hücrede o mirasla göz göze geldikçe hep bunu düşündüm. Nasıl unutulur?

Bir insanın unutulmaz olması için, mutlaka bir alanda çok derin ve insan gücüyle silinemez, yok edilemez izler bırakması gerekir. Sanat, kültür, bilim, siyaset hangi alanda olursa olsun bu böyledir. Sözgelimi, hiçbir baskı, yasak, sansür, zulüm, büyük sanatçıların halkın gönlünde ölümsüzleşmesini engelleyemez. Kimisi bilimsel buluşlarıyla, kimisi politik duruşlarıyla adını insanlığın dağarcığına kazır. Yunus, Pir Sultan, Darwin, Spartaküs, Lenin gibi nice isim insanlığın dağarcığına silinmemek üzere kazılıdır. Gününde popülerlik, ünlülük, böylesi bir unutulmazlığa ulaşmanın ölçüsü değildir. Derin izi olmayan ün, saman alevine benzer. Gününde çok ünlü bir TV şovmeni, ekrana 2. çıkmayışında unutulmaya başlar. Zalimliğin de “unutulmazlık” mirası var? Hitler gibi. O da lânetin unutulmazlığıdır.

İbo’yu unutulmaz kılansa, bir ayağı dağda, bir ayağı zindanda yürürken hayata bıraktığı derin izdir. İlkin bu: zulme teslimiyet tanımaz dehşetli direnişi. Direnişi, unutulmaz oluşunun çekirdeğidir. Onun direnişi, inançları uğrunda zulümle yüz yüze gelen herkesin mirasıdır. Tıpkı, Pir Sultan’ın kendi inançları uğrundaki teslim alınamazlığı ve baş eğmezliğinin, o inanç sınırını taşıp, tüm halkın gönlünde başeğmezlik, kararlılık ve direniş anıtına dönüşmüş olması gibi. Halkın bir direniş anıtı da İbo’dur.

Direniş, gücünü havadan almaz. Düşünceden, inanç ve sevdadan alır. İnandığı düşünceye olan bağlılıktan, onu gerçekleştirme kararlılığından alır. Sonra bu: Yani İbo, zalime karşı mazlum halkların safındadır. Sosyalizm düşüncesine bağlıdır ve çözümü sosyalizm mücadelesinde görmektedir. O’nun bu niteliğini göz ardı etmek, O’na miyop bakmaktır. Bıraktığı mirası kemirmeye çalışmanın bir biçimi zalimin O’nu unutturma çabasıysa, bir biçimi de budur. Yani, büyük bir mirası, kendi küçük çıkarlarına kullanma hesabı. Ama ikisi de kaçınılmaz olarak sonuçsuz kalacaktır.

İlki zaten sonuçsuz kalmıştır. Ne, vahşice öldürmekle zalimler O’ndan kurtulabilmiş, ne de unutulması için uygulanan baskılar sonuç vermiştir. Bu baskılardan biri de, 1974’te cezaevinden çıkınca yazdığım “Ser Verip Sır Vermeyen Bir Yiğit” adlı kitabıma 18 yıl uygulanan yasaktır. Ama yasaklar sonuçsuz kalmış, tam tersi, İbo’nun anısı daha da derinleşmiş, daha da geniş kesimlerce anılır olmuştur. İkinci kemirgenliğe gelince: İbo’nun ‘komünizm  yorumu’na katılır ya da katılmazsınız, ama onu anarken bu davaya ölümüne bağlılığını teslim etmek zorundasınız. O’nun uğrunda direniş destanıyla anıtlaştığı davasını karalayarak, O’ndan ‘yararlanmaya’ kalkmak kemirgenliktir. Dinci faşizan sistemin kürekçisi ve sosyalizm düşmanı liberallerin, “İbo anmaları”yla yeltendikleri budur. Bir tartışma toplantısı değil, bizzat İbo’yu anma toplantısına bu tür kişileri konuşmacı olarak davet edip, aynı masaya oturmak, İbo’nun anısıyla bağdaşmaz. Ama bunlar geçer. Kalacak olan İbo’nun ölümsüz anısıdır.
---------------------------------------------------------------------------------------
Ataol Behramoğlu:

     Cellat uyandı yatağında bir gece

    “Tanrım” dedi, “Bu ne zor bilmece”

     Öldükçe çoğalıyor adamlar

     Ben tükenmekteyim öldürdükçe

Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

Kural dışılık, oyunbozanlık

12 Mayıs 2013, 12:13

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

Kural dışı ve oyunbozan sanatçı ruhuyla, 20. yüzyılın dâhilerinden Luis Bunuel’in “Son Nefesim” kitabının son satırları şunlardı: “Bir itirafım olacak: Kitle iletişim araçlarına duyduğum nefrete rağmen, her on yılda bir ölüler dünyasından uyanabilmeyi, bir gazete bayiine kadar yürüyebilmeyi ve bir iki gazete almayı isterdim. Başka bir şey istemezdim. Kolumun altında gazetelerim, soluk benzimle, duvarların dibinden usulca geçer, mezarlığa dönerdim. Yeniden uykuya dalmadan önce, dünyadaki felâket haberlerini okur, sonra da, mutlu bir şekilde, güven verici sığınağımda yeniden uykuya dalardım.”

Haksızlığın, zalimliğin yaygın; mazlumluğun, suçsuzluğun korunaksız olduğunu vurguluyor.

Nefretinin bir hedefi ise, dünyamızı felâketler beşiği yapanların “tellallığını” üstlenen medyadır.

Örgütlü zalim azınlığın, örgütsüz ve dağınık mazlumlar çoğunluğunu “gütme” anlayışıyla yönettiği, bu nedenle de felâketler beşiğine dönmüş dünyamıza, Bunuel’in bu son veda sözlerinde de yine ironik bir kural dışılık ve oyunbozanlık gizli değil mi?

Onun medyaya duyduğu nefret, medyanın sadece “felâket tellallığı” yapıyor olmasından değildir. Nefretini dile getirişinde, ince bir biçimde, medyayı, “felâketlerin körükçü başı” sayıyor oluşunun duygusu da gizlidir.

“Son Nefesim” ömrü boyunca insanlığa güzellikler taşımış bir dâhinin son şaheseridir. Bir sanatçının, tanığı olduğu çağını, ‘anıları’ olarak seslendirmesi, her ne kadar, kimi putperest, geri zekâlı, sekter, örgüt memuru kesimleri rahatsız edici de olsa; şematik ruhları kurallara güdümlü kesimlerce, anıların işlevi, “tarih bilinci ve arşiv geleneğinin gelişmediği toplumlara özgü öğrenme biçimi” ne indirgeniyor da olsa; bu yapıtlar, sivil tarihin ipuçlarını topladığı temel kaynaklardandır.

20. yüzyılın en güçlü “kural dışı ve oyunbozan” sanatçılarından biri olan Bunuel’in ömrü, felâketler beşiği saydığı dünyayı, insana doğru temizlemenin altın çabalarıyla doludur. Ve zaten halka ve hayata derinliğine bakan bütün büyük sanatçıların hayatı ve onların sanatlarında, insana karşı konulmuş kuralların dışında olmanın ve insana yönelik kirli oyunları bozmanın ateşi tüter. Kural dışılık ve oyunbozanlık, bu nedenlere dayalıysa kötü de değildir.

Bunuel’in “kitle iletişim araçlarına duyduğu nefret”inden söz ederek başladığım şu yazıyı da sonuçta, bir gazete için yazmıyor muyum? Ne ki bir farkla: düşünmenin, insanlığa yönelik felâketlere karşı dövüşmenin, güzellikler için yaşamanın inadıyla.

------------

Luis Bunuel:

“Tanrıyı insanlarda aramak gerekir. Sanırım bu da çok yalın bir tanrıdır... Tanrıya şükür ki ateistim”

Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

Sanat / Politika

08 Mayıs 2013, 12:15

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

Sanatın varoluş nedenleriyle politik mücadelenin gereği olan ‘taktikler’in çelişebileceği kavşaklar vardır. Neler mi? Sözgelimi: Uzlaşmalar. TDK Sözlüğü, “uzlaşmak, uzlaşmacılık, uzlaşmacı” sözleri için, “Aralarındaki düşünce ya da çıkar ayrılığını, karşılıklı ödünlerle kaldırarak uyuşma; çıkarlarından, düşüncelerinden ödünler vererek uzlaşma sağlama siyasası; uyuşma sağlayan, uzlaşmadan yana olan kimse” açıklamasını yaptıktan sonra şu örneği veriyor: “Uzlaşmacılar iyi bilmelidirler ki, verecekleri her ödün, onları yeni ödünler vermek zorunda bırakacaktır!” Aralarında sorun olanların, bir noktada buluşabilmek için karşılıklı ödünler vermeleri, politikada bir yöntem olabilir. Ödünün tek taraflı verilmesine ise “teslimiyet” deniyor. Sanatınsa uzlaşma aramak gibi ön hesaplara dayalı ölçüleri yoktur. Tek başına bir aykırılığı da seslendirip temsil edebilir.

Neler mi? Sözgelimi: Tedbir, Tedbirlilik. TDK Sözlüğü bu kavramlara da, “Önlem; önceden hazırlıklı davranan; önlemini zamanında alan” açıklamasını getiriyor. Gelebilecek ‘belaları’ önceden tartıp biçip, düşünüp hesaplayarak hazırlıklı hareket etmek olan tedbirlilik, politika için gerekli bir tutum olabilir. Yaratıcı emeğin, sanatın böyle bir ölçüsü, kaygısı, hesabı yoktur. Çünkü onun varlığıyla çelişir.

Neler mi? Sözgelimi: İtidal, mutedil olmak. Yani ılım, ılımlılık. TDK Sözlüğü ‘itidal’i, “İstek ve tutkularda ölçülü davranma erdemi, ölçülülük” olarak; ‘ılımlı’yı, “Aşırıya kaçmayan, ölçülü; aşırı görüşler arasında ortalama bir görüşü savunan” diye açıklıyor. Günlük politik yaşamdaki “mutedil, itidalli” eğilimlerin, yaratıcı emeğe uyarlanmasında, sanat adına sonuç hüsrandır. Yaratıcı emeğin duygusu böylesi saksılarda çiçek açmaz.

Neler mi? Sözgelimi: Fütur, uyumluluk,  demokratik merkeziyetçilik, çoğunluğun görüşüne katılmak.

Kavramlar çoğaltılabilir. Politik yaşamın bu türden ‘akla yatkın’ yaklaşımlarıyla kişiler, kadrolar, yığınlar denetim altına alınabilir, fakat sanat, yaratıcı emek ‘zapturapt’ altına alınamaz. Zapturapt altına alma, yani TDK Sözlüğünün açıklamasıyla, kendi güncel ve politik talepleri ölçüsünde ona (yani sanata, sanatçıya) “çekidüzen verme” işine kalkışanlar, bilerek ya da bilmeyerek insanlığın ufkunu karartırlar.

Sanat ve sanatçı aykırılığının törpülenmesi, gelişmenin törpülenmesi anlamına da gelebilir. Politikanın sanatı kendi  hizasında görmek istemesi, ileriye değil, geriye yöneliktir. Sözgelimi, politik örgütler ve politikacı ‘halkın dini inançlarına saygı’ ilkesiyle hareket edebilir. Fakat bu tutum, yaratıcı emek ve sanata ilke olarak dayatılamaz. Dayatmak, aykırı inançları olan ya da inançsız sanatçıya sus demektir. ‘İtaatli’ olmaya çağırmaktır ki, itaatin olduğu yerde sanat yoktur.

Güncel politik gelişmenin gereği de olmuş olsa, ‘alacağı, vereceği ödünlerin hesabı’ ile zorbanın masasında pazarlığa oturmak, ne sanatın matematiğine uyar, ne de sanatçının işidir. Onun kimliğinde ölçüye gelmezlik, fütursuzluk, itaatsizlik yatar. Yaratıcı emeğin bileğitaşlarından olan ‘aykırı düşme cesareti, yeniyi arama fantezileri’ sanatçıyı diğer insanlardan ayıran bir özelliktir. Kuşkusuz ki, gerçek sanatçı aykırılığı ‘fiyakasına bir aykırılık’ değildir, kişiliğiyle sanatı arasındaki uyumun bir yansımasıdır.

Akıllı politikacı, gerçek sanatçı tavrından hoşnuttur. Ona, ondan öğrenmek, onda derinleşmek için yaklaşır. Lenin’in sanata, sanatçıya yaklaşımı böyle olmuştur. Aptalının ise, sıfatı üstünde, terazisi aptallığa, zapturaptçılığa, komploculuğa, karalama ve yok saymacılığa ayarlıdır. Doğru politika,  politik gelişmeyle sanatın ‘güncel politik çıkarlara ayarı’nı değil, ‘hayatla bütünlüklü uyumu’nu arar. Açıktır ki, sanatın, hayatı insani olana doğru değiştirme özü, aynı işi yapmak isteyen devrimci politikanın da besin kaynağıdır.

________________________________________

Oscar Wilde:

“Sanat taklidin bittiği yerde başlar.”

Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

DENİZLER korkutmaya devam ediyor!

05 Mayıs 2013, 12:01

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

Civan yürekli üç yurtsever; Deniz, Yusuf ve Hüseyin, 6 Mayıs’ın şafağında darağacına çekilmişlerdi. Asıldıkları günün ilk ışıkları, acıyı kıvılcım hızıyla ülkenin bir ucundan bir ucuna insanların bakışlarına taşımıştı. Ülkenin emekçi yoksul halkı ve insan yüreği taşıyan herkes  o acıyı o gün “öcünü alma andı” gibi solumuştu. Aradan 41 yıl geçti, ne o kıvılcım söndü, ne o acının yangını ve andı soğudu. Onları korktukları için asmışlardı. Denizler “öldükleriyle kalmadılar”, korkutmaya devam ediyorlar. O şafağın kıvılcımı, insana ait olan her bakışta derin ve anlamlı bir iz bıraktı. İnsan yüreği taşıyanlar o günün acısını, her an anımsamaya hazır, en değerli anısı olarak sakladı. Doğan çocuklara en çok onların adları verildi. Büyüdükçe, korkutma mirasını devir alarak Denizler çoğaldılar.

Attilla İlhan’ın “Deniz Kasidesi” şiiri, o günkü acıyı, özündeki kıvılcımıyla ne güzel anlatır. “Tutuklunun Günlüğü” adlı kitabında yer alan bu şiir Temmuz 1972 de, Varlık Dergisi’nde yayınlanmıştı. Yayınlanma tarihi, şiiri Attilla İlhan’ın idamların hemen ertesinde yazdığını ve mayıs sonu ya da haziran başlarında dergiye verdiğini gösteriyor. Dönemin güncel, yerel acısına bir büyük şairimizin sıcağı sıcağına verdiği tepki, bir büyük şiirin sesinde tarihsel, evrensel derinliğiyle ölümsüzleşmiştir. Can Yücel’in “Aşk Olsun Çocuk” diye bilinen “Mare Nostrum (Bizim Deniz)” adlı şiiri de, bu acının kıvılcımını harlı tutan bir şiirdir. Mazlum Çimen’in bestesi Edip Akbayram’ın eşsiz yorumu, ölümsüzlüğün işlemesi gibidir.

Asıldıkları günün acısıyla yazdığım “Üç Dağa Ağıt” adlı şiirim, o ay yayınlanan ilk şiir kitabım “Hayatımız Üstüne Şiirler”in yasaklanma sebebiydi. Yasaklama kararı tutuklanma kararını da içeriyordu. İki yıl sonra cezaevinden çıktığımda dağarcığımda “Darağacında Üç Fidan” vardı. Bu kitapsa, Denizlerin asılırken son nefesleriyle haykırdıkları son sözleri nedeniyle hemen yasaklanmıştı. 22 yıl yasak kaldı. Deniz, “Yaşasın Türkiye Halkının bağımsızlığı; yaşasın Marksizm, Leninizm'in yüce ideolojisi, yaşasın Kürt ve Türk halklarının bağımsızlık mücadelesi; kahrolsun emperyalizm!” diye haykırmıştı. Dönemin yasalarınca ceza 8 yıldan başlıyordu. 18 gün gazetede yayınlandığı için istenen ceza 18x8’di. O dönem ve sonrasında Denizlerle ilgili yazılan kitaplarda yazarları “son sözler”i kendileri sansürledi. “Son sözleri” kitaplarına “Darağacında Üç Fidan”ın beraatından sonra eklediler.

Bu kitap, 22 yıl süren mahkemeler sonunda beraat etmesine ve serbest olmasına rağmen, yankısıyla hâlâ tutuklu! Bugünkü gerici, emperyalizme kapıkulu sistemin cezaevlerine doldurduğu devrimcilerin dosyalarına savcılar “suç delili” olarak ekliyor. Hukuk anlayışının “kara mizahı” olarak. Denizlerin unutulmayışı ve her yıl daha da geniş etkinliklerle anılışları, asıldıkları günden bu yana, sistem ve onun kürekçilerinin korkusu olageldi. Bu korkudan kurtulabilmek için başvurmadıkları çare kalmadı. Yeni kuşakların daha fazla Denizsever olmasını bir türlü engelleyemediler. Bir ara, “Ergenekon” çengeline takmak için çırpındılar. Ters tepti, tırsıtılar. Eğer andığımız insanlar hayatın simgeleriyse; canlarını insanca bir hayat için verdilerse; sevdaları uğrunda eğilmeden dimdik yürüdülerse, onları anmanın tek yolu var: o da dövüşmektir! Ki, bugün Denzisever gençlerin yaptıkları budur: “Faşistsavarlık”, yurtseverlik, devrimcilik. “Son sözler”deki “Kürtler’in hakları”na ilişkin vurgu, o dönemde sistemi korkutan nedenlerden biriydi. Zaman içinde aşıldı. Hatta şimdi “Akiller” sistem adına, “Kürtlerin haklarını savunmaktan korkmayın” diye akıl veriyor! Yurtsever devrimcilikten duyulan korkuysa misline katlandı. Yani, Denizler korkutmaya devam ediyor.

---------------------

Attilla İlhan

“döner sis anaforları bir imdat çınlar gelir
ıslıkların kemendiyle çekilip boğulanlar gelir
boyunları kırılmış son derece ölü

günler dağılır altüst olmuş zamanlar gelir
başka başka takvimlerden başka insanlar gelir

ölümlerini tekrar tekrar yaşamaya gönüllü”

Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

1 Mayıs ruhunun şiiri, şiirin 1 Mayıs ruhu

01 Mayıs 2013, 13:05

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

Nâzım Hikmet’in, 1 Mayıs’a ilişkin 4 şiiri var. İlki 28 Nisan 1958 tarihli “Prag’da 1 Mayıs” adlı şiir. Ufuk derinliğinde bir duyguyla gökyüzüne güneşi çağırır. “1 Mayıs’ta biliyorum, biliyorum / alev alev tanyeriyle / hava tertemiz açacak...Eski şehrin en karışık / en dar sokaklarında bile / pencereler kamaşacak..ve Prag’ta 1 Mayıs’ta / bir lokma bulut istemem / hatta kardan aklarını / köpük gibisini hatta” diye seslendiği bu şiirin altına bir not eklemiştir: “Prag’ta 1 Mayıs günü hava kapalı olursa, bunu özüme yapılmış bir hakaret sayacağım.”

Emekçi halkların kurtuluş ve mutluluk mücadelesinde birlik şarkılarının söyleneceği bir günde, alanlara toplanan insanların yüreklerindeki coşku, yüzlerindeki sevinç, alınlarındaki ışığın, gökyüzünün derin mavisiyle de pekişmesini arzulamak 1 Mayıs’ın özüyle örtüşür.

Nâzım, 1 Mayıs’a ilişkin diğer 3 şiirini, tam 5 yıl sonra, yani 25 / 30 Nisan 1963 te peş peşe yazmış. İlkinde başlık yerine üç yıldız (***) var. İlk dizesi olması nedeniyle “Delikanlı melezdi” adıyla anılır: “Afrika’da bir hava limanında tanıştık / Sabah serinliği balık gibi canlı / benzin ve ot kokusu yanık / ve kum bulanmış gibiydi kana / Dövüşmeye gidiyordu delikanlı / Angola ormanlarına / Ben Moskova’ya dönüyordum” diye başlayan şiirde, ‘yağmur’ duygusu bu kez bir başka derinliktedir: “İsterse yağmur / yağsın şakır şakır / omzuna konmuş bir kuş gibi güneş / bırakmaz insanı” Melez delikanlı’nın bir gün gelip Moskova’da 1 Mayıs’ı soluması arzusu, şiirin belkemiğidir: “Angola ormanlarına giden ölü mü sağ mı / bilmiyorum / Ama vurulup düşmediyse Portekiz / kurşunuyla / biliyorum gelir Moskova’ya mutlaka, görür odasını İliç’in / Kızıl Meydan’ı geçer / 1 Mayıs’ta Moskova’yla beraber”

25 Nisan 1963 tarihli “1 Mayıs’ta Kızıl Meydan” adlı şiirinde gökyüzü duygusu, iklimler üstüdür: “Kızıl Meydan bütün iklimlerden geçer 1 Mayıs’ta / karın, yağmurun, güneşin altında” Dünyanın bütün alanları ve bütün cezaevlerini 1 Mayıs ruhu gelecek umuduyla kucaklayan bir şiirdir: “Kızıl Meydan bütün umutlardan geçer 1 Mayıs’ta / Kızıl Meydan 1 Mayıs’ta girer bütün hapislere /hürriyetin yattığı bütün hapislere .”

30 Mayıs 1963’te yine bu duyguyla yazar. Şiirinin adı “1 Mayıs”tır. Bu şiirin omurga duygusu ölümsüzlük simgesidir: “ 1 mayıs / yaşım yirmi / Lenin sağ....35 yıl geçti aradan /  yaşım yine 20 / Lenin yine sağ.”

Ölümsüzlük simgesi, çünkü, Nâzım bu şiiri yazdığında, kütük yaşı 61’de olsa, 20 yaşın coşkusuyla  1 Mayıs’a katılıyor ve 34 gün sonra 3 Haziran 1963’te yaşama gözlerini yumuyor. Artık sonsuza dek 20 yaşında kalmak üzere.

Ölümsüzlük ,1 Mayıs mücadele ruhunun şiiridir. Şiir ise, ölümsüzlüğü yakaladığı oranda şiir. Nâzım’ın ufku o ruhla şiirin buluştuğu, tutuştuğu en güzel örneklerden biridir.  Şan olsun 1 Mayıs’a, şan olsun 1 Mayıs’ı o ruhla soluyanlara!


____________________________________________________

Nâzım Hikmet

“Dünya 1 Mayıs’ta Kızıl Meydan olur

  Lenin’in konuştuğu meydan”

Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

İnanç dayatması

28 Nisan 2013, 12:43

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

İş ufak ufak oraya gidiyor. “Gitmesi mi kaldı?” diye sorana da şahsen itiraz etmem, ama ‘yedek’te umut bulunsun diye böyle söylemiş oldum. İş, “Şuna şöyle inanacaksın!” noktasına geldi dayandı. Bir öneri olarak değil, “komut” olarak!


“Şuna şöyle inanacaksın” mış! Neye nasıl inanacağımdan sana ne! Sen Allah’a ve Kitabı’na inanırsın, ben Arı’ya ve Balı’na! Hesap makamı sen misin ki, neye nasıl inanacağımı sana sorayım? İşlediğimi düşündüğün günah senin hesabına mı yazılıyor? Yanacağımı düşündüğün cehennemde benim yerime sen mi yanacaksın? Üstelik senin inandığın Kitap da bunu söylemez. Kimin neye inanacağı konusunda Başfetvacı kesilmen senin uydurman. Geç!


Üstelik anlamadığım şu: senin saptamanla vatandaşın %99’u ( yani %60’ından fazlası) zaten seninle inanç ve aynı düşüncende.  Yine senin saptamanla ben zaten %1’leri bile bulamamış marjinalim. Hani, “Gücünüz ne ki?” diyorsun ya, aynen öyle. Peki, buna rağmen, seninle aynı inançta olmayanlara karşı bu korkun, bu telaşın, bu öfken, bu tahammülsüzlüğün, tehditkârlığın niye?


Sen, “Başimam’ı dinleyin!” de, ben “Bilime kulak verin” diyeyim; sen, “Evrim’de Adnan Hoca yetkini!” de, ben “tercihim Darwin” diyeyim; sen, “Diyanet’in hesabı şaşmaz!” de, ben “Einstein’ınki” diyeyim; sen, “İlahi adalet!” de, ben “Çağdaş hukuk” diyeyim; sen, “Şeriatın kestiği parmak acımaz!” de, ben, “Bıçak paslıysa tetanoz, kirliyse mikrop kapar, hijenik bile olsa kıvır kıvır kıvrandırır, sakat bırakır” diyeyim; sen deki, “Enerji kutsal Kitap’ta gizlidir!”, ben diyeyim ki “Balda”.... Ne var bunda? Vatandaşı, neye nasıl inanacağı konusunda özgür bırakmıyorsun, hiç olmazsa ne düşündüğüme karışma. Zaten marjinalim! Yasalarda, farklı inanç sahiplerine ceza getiren madde mi var? Arıya inanç da, inançlardan biridir; suya, toprağa, havaya inancın doğal uzantısı olarak. Bin kişiden birinin, “Ateistim!” demesi seni neden çıldırtıyor? Bak, zaten oran belli: binde bir! ‘Cennetin tapusu’ sana mı kayıtlı? Cennetin dere yataklarında, yeşil yamaçlarında yağma ve kaçak yapılanmaya giden mi var? Ben senin “Yağmur duana” karışıyor muyum? Sen de benim, yağmurun sevgilisi ormana tapınmama karışma! Sen, “Allah’ın izniyle vatanı HES’lerle donatacağız!” de, ben de,“Cennetinin bilincinde olan buna izin vermez!” diyeyim. Senin sevabın sana, benim günahım bana. İnanca zincir vurma! “Bütün inançlara eşit uzaklık” diyordun, “ileri demokrasi”nin “ileri yalan”larından biri de bu mu?


Diyelim ki, konumuz kurban. Sen, “İbrahim aleyhisselam, ‘Allahü taalâ bir oğul verirse, onu Allah için kurban edeceğini’ söyledi. Dileği hasıl olunca, sözünü yerine getirmesi rüyada bildirildi. Sözünde durup oğlunu kurban etmek istedi. Cenab-ı Hak, ‘İbrahim, gerçekten rüyasına sadakat gösterdi. Bu bir imtihandı. Oğluna karşılık ona büyük bir kurbanlık koç fidye verdik’ buyurdu. Hazret-i İbrahim, Nemrud tarafından ateşe atıldığında canı ile Hazret-i İsmail’i kurban etmesi emredildiğinde evladı ile ovaları kaplayan bütün sürülerini bağışlamakla da malı ile imtihan edildi. Üç imtihanı da kazandı.” diye anlat, ben, “Çok büyük topraklara ve ‘ovaları kaplayan sürülere’ sahipti. Dönemin kuraklık ve ekonomik krizini ‘tarihin en uzun ömürlü ve en etkili reklâmı’yla aştı!” diye anlatayım. Hani, “İsteyen sana, isteyen bana inansın” da demiyorum. % 60tan fazla vatandaşın kurban ve kurbancı olduğu gerçeği ve marjinal olduğumun bilincindeyim. Tek isteğim: düşünceme, inancıma karışma!

Sen ömrün kadar esip gürlersin, oysa rüzgâr ve yıldırımlar, senden önce de vardı, sonra da olacak. Yalanla zenginleşen çok; içlerinde yedi sülâlesini abâd eden var. Arıya sadâkat da benim servetim. Beni ‘günahkâr’ say, umurumda değil, ama bana inanç dayatmasına yeltenme! Çek elini balımdan!


Dörtlük

İnsan ol sevgiyle dolaş

‘Kafire küfür’le değil

Cennete dünyada ulaş

Ahrete seyirle değil

 Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..

‘Açılım’ın kapısı

24 Nisan 2013, 11:43

Nihat Behram
nihat.behram@yurtgazetesi.com.tr

Milyonlarca insanı katlettiği Irak’a, Libya’ya, Afganistan’a saldırıları da dahil, ABD’nin herhangi bir savaşa “savaş gereksinimiyle” girdiği yönünde bir sözünü duyan var mı? En zalim saldırılarında bile söylemi “barış” üstünedir. Katliam ve yağma hesaplarıyla Irak’a saldırma gerekçesi, “Barışın tesisi, özgürlük, demokrasi, insan haklarına açılım, uluslar ve halkların kurtuluşu”ydu! Bu söylemi ezberletene dek uludu da uludu! O dönemde 10 yaşında olan çocuklar bu ezberle büyüdü. Liberaller o dönem ABD’nin ulumasına megafon oldu, tempo tuttular. Diyelim ki 10 yıl geçtiği için o dönemde ne yaptıklarını anımsayamıyorlar. Aynısı Libya’da tekrarlandı. Hadi, onu da unuttular diyelim. İşte Suriye!

Başta barış olmak üzere, halkların, ulusların özgürlüğü, insan hakları ve demokrasi konusu, tarihi boyunca solun uğrunda canı pahasına mücadele verdiği değerlerdir. Bu günün halk düşmanları, insanlık tarihinin en alçak kurnazlığı ve sahtekârlığıyla bu değerlere boyandılar. Halk masalında örneği var: Kurt, un çuvalına girip beyaza bulanır, yumurtayla sesini melemeye akortlayıp kuzuların kapısını çalar ve ‘Ben sizin annenizim, inanmıyorsanız anahtar deliğinden bakın’ der!

İşte, utanmazlığın boyutu: “Suriye’nin Dostları” sıfatını “halk”la unlayıp “Suriye Halkının Dostları” yaptılar. Kimler mi? ABD ile Batı’daki koldaşları ve İslâm âlemindeki birbirinden yobaz, savaş taşeronu ülkeler. ABD güdümünde İstanbul’da AKP’nin kanatları altında toplandılar. Masal gibi; insanın inanası gelmiyor. Kuzu postunda kurtlar, “kaderinizi bize emanet edin” diye uluyorlar. ABD, Suudi, Katar ve AKP’nin  yemlediği  ÖSO, “Etkili savaş için daha çok silah istiyoruz!” diyor. Şu rastlantıya bak: AKP’nin bir kanadı altında “etkili savaş” için ÖSO’nun hamileri toplanıyor, diğer kanadı altında “etkili barış” için AKP’nin “Akiller”i. İlkinin katığı, “insani yardım” yani “ÖSO’ya acilen daha çok silah”; diğerinin katığı “anaların gözyaşı” yani “silahlar acilen sussun”! Gözyaşını da  ‘sınıflara’ ayırdılar. Bizim anaların gözyaşı kutsal, Libyalı, Suriyeli, Iraklı, Afganlı analarınki murdar! Murdarı akıtmak helal!

Sosyalistlerin Meclisi, 14 Nisan’daki 4. Genel Kurul Toplantısından sonra “Açılım”ın yeni ve daha büyük acılara açılmasından endişeliyiz başlığıyla kamuoyuna bir açıklama yaptı ve ülke ve bölgede yaşananları doğru kavramak için sürecin bütünlüklü değerlendirilmesi gereğine dikkat çekti:  “Son dönemde Sosyalistlerin Meclisi’nin Anayasa ve Müzakere sürecine ilişkin taşıdığı kaygıları besleyen olaylar yaşanmıştır. AKP’nin gerici saldırıları sürerken, Hizbullah’ın düğmesine basılması rastlantı değildir. Bu süreç özgürlüğü değil, gericiliği besleyecektir. Müzakerelere paralel olarak Misak-i Milli'ye işaret edilmesi ve mevcut devlet sınırlarının yapaylığından söz edilmesi, sürecin barışı değil, yeni savaşları tetikleyeceğini düşündürmektedir. Ortadoğu'da sınırların değişebilirliğini vaz eden temel gücün ABD, bu tür değişimlerden en fazla yarar sağlayacak olan gücün ise uluslararası enerji tekelleri olduğu unutulmamalıdır. Suriye'de süregiden çatışmalarda PYD'nin ÖSO ile işbirliğine girebileceği, hatta yer yer girdiği yönündeki işaretler de kaygı vericidir. Sosyalistlerin Meclisi, müzakerelerin, Türkiye'de derinleşen AKP gericiliği ve bölgede emperyalizmin politikaları ile birlikte tek bir paket oluşturduğunu düşünmekte, bu paketi tek bir ögesi üstünden analiz etmenin ve tavır geliştirmenin mümkün olmadığını saptamaktadır. AKP'nin müzakere sürecindeki Kürt meselesinin çözümüne ilişkin kapsamlı, özlü bir görüşü bulunmamakta, süreçte belirsizlikler yaratarak geriye dönüş olanağını elinde tutmaya ve siyasi sorumluluğunu akil insanlar gibi mekanizmalar ile azaltmaya çalışmaktadır.”

AKP’nin “Savaşta ve barışta müttefikimiz” dediği ABD’nin aktüel Dışişleri Bakanı ve “akillerin akili” Kerry, un çuvalında beyazlara bulanmış olarak bölgede turluyor. Yine kapıda.

---------------------
Victor Hugo:

“Kurdu kurtaran, kuzuları öldürür!”

 Yazılı medyada yazarın izni olmadan yayınlanamaz..